บทที่ 33 ลูกหมูช่างเอาใจใส่

บทที่ 33 ลูกหมูช่างเอาใจใส่

ในหัวของฉู่หลิงยุ่งเหยิงไปหมด คิดนู่นคิดนี่ไม่ยอมหยุด ในความสะลึมสะลือเธอก็เอนตัวพิงผนังหินหลับไป

อาจเป็นเพราะถ้ำหินของเธอทั้งเล็กและซ่อนตัวอยู่มิดชิด คืนนี้จึงไม่มีสัตว์กลายพันธุ์บุกเข้ามาโจมตี

มีเพียงเสียงร้องของสัตว์ประหลาดบางชนิดดังวนเวียนอยู่ในป่า เสียงสูงบ้างต่ำบ้างแถมยังดังซ้ำๆ อย่างเป็นจังหวะ ฟังแล้วชวนขนลุกพิลึก

แต่ระหว่างนั้นสิ่งที่ทำให้ฉู่หลิงซาบซึ้งใจเอามากๆ ก็คือ... จวินจวิน!

การอยู่ในป่าทึบ จิตใต้สำนึกของฉู่หลิงคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าห้ามหลับสนิทจนเกินไป

จนกระทั่งถึงช่วงดึก เธอสุดจะทนกับความง่วงแล้วจริงๆ แทบจะในเสี้ยววินาทีที่กำลังดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราลึก ฉู่หลิงก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาอีกครั้ง