บทที่ 30 ลอบโจมตี

บทที่ 30 ลอบโจมตี

ฉู่หลิงที่กำลังเขย่งปลายเท้าพยายามอย่างหนักเพื่อเก็บดอกสงบจิตบนหน้าผาหิน ได้ยินเสียงก็หยุดมือลง รอจนเธอยืนมั่นคงแล้วจึงหันกลับไปมองรอบๆ ครู่หนึ่ง

กลับไม่พบความผิดปกติอะไรเลย

“ก้อนหินข้างบนร่วงลงมางั้นเหรอ?” ฉู่หลิงเงยหน้ามองไล่ขึ้นไปตามหน้าผาหิน

“ปึ้ก!”

“ซี๊ด......” ฉู่หลิงเพิ่งจะคิดหันหลังกลับ กลางหน้าผากก็โดนก้อนหินปาเข้าใส่อย่างจัง ทำเอาเธอมึนงงไปเลย

ฉู่หลิงสูดลมหายใจเข้าลึก ยกมือขึ้นกุมหน้าผากที่เริ่มแดงเถือก แล้วด่ากราดออกมาด้วยความโมโห “ใครวะ! เล่นลอบกัดไร้สัจจะแบบนี้! แน่จริงก็ออกมาสิ ดูซิว่าแม่จะไม่อัดให้เละ...”

“ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก...”

“ก๊อก แก๊ก กุกกัก”

คำพูดของฉู่หลิงยังไม่ทันจบ ก้อนหินหลายก้อนก็ลอยพุ่งเข้าหาเธออีกครั้ง