บทที่ 46: อสรพิษวิญญาณกับพยัคฆ์วิญญาณ

บทที่ 46: อสรพิษวิญญาณกับพยัคฆ์วิญญาณ

หยุนเหิงรู้สึกยินดีอยู่ในใจ เดิมทีนางยังไม่รู้ว่าควรเดินไปทางใด ทว่าตอนนี้ไม่จำเป็นต้องลังเลเรื่องทิศทางอีกแล้ว

หลังจดจำเส้นทางบนแผนที่ได้แล้ว หยุนเหิงก็เก็บแผงระบบ จากนั้นเดินไปตามทิศทางที่การ์ดเหตุการณ์ชี้นำ

ในตอนแรก แม้ต้นไม้โดยรอบจะสูงใหญ่ แต่พงหญ้าบนพื้นดินยังไม่หนาทึบนัก การเดินทางจึงไม่ได้รับผลกระทบมากนัก

ทว่าเมื่อยิ่งเดินลึกเข้าไป พืชพรรณโดยรอบก็ยิ่งหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ

พงหญ้าเหล่านั้นจากเดิมสูงเพียงครึ่งตัวคน ค่อย ๆ สูงเลยหัวไหล่ของหยุนเหิง กิ่งใบพันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง เถาวัลย์บางเส้นถึงกับพาดขวางอยู่เบื้องหน้า แทบไม่มีที่ให้วางเท้า

ทุกครั้งที่หยุนเหิงก้าวไปข้างหน้า นางต้องปัดใบหญ้าและเถาวัลย์ที่ขวางอยู่ตรงหน้าออกเสียก่อน