บทที่ 47: หลอกล่อ

บทที่ 47: หลอกล่อ

เวลาครึ่งยามผ่านไป การเคลื่อนไหวของสัตว์วิญญาณทั้งสองตัวก็เชื่องช้าลงเรื่อย ๆ

เกล็ดบนร่างอสรพิษวิญญาณหลุดลอกไปเกือบหมด ส่วนพยัคฆ์วิญญาณก็ได้รับผลกระทบจากหมอกพิษจนฝีเท้าเริ่มโซเซอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าพวกมันไม่มีตัวใดล้มลงอย่างสิ้นเชิง

หยุนเหิงมองดูจนเริ่มหมดความอดทน

นี่พวกมันกำลังเสมอกันจนแยกแพ้ชนะไม่ได้หรือ? หากยังยื้อกันเช่นนี้ต่อไป นางจะลงมือได้อย่างไร?

สายตาของหยุนเหิงเลื่อนไปมาระหว่างสัตว์วิญญาณทั้งสอง ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นในใจอย่างฉับพลัน

หรือว่า...

จัดการทั้งสองตัวเสียเลย?

ดวงตาของหยุนเหิงพลันเป็นประกาย