กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เจียงอวี๋ม่านถลึงตาใส่เขา “คนเจ็บยังไม่รู้จักพักผ่อนให้ดีอีกหรือ” ดูเหมือนกำลังถลึงตาใส่ แต่ที่จริงแล้วรอยยิ้มกลับกระจายอยู่ตรงมุมปากของตัวเอง
“ไม่ต้องดูแลผมเหมือนคนเจ็บหรอก”
ฟู่จิ่งเฉินถอดเสื้อคลุมออก ชี้ให้เธอดู “ถ้าไม่เชื่อคุณลองดูสิ เลือดไม่ออกแล้ว”
เจียงอวี๋ม่านเห็นว่าบนผ้าพันแผลไม่มีคราบเลือดหลงเหลืออยู่จริงๆ ก็เอ่ยอย่างพอใจ “ดูเหมือนขอแค่ไม่ปล่อยให้คุณทำตามอำเภอใจ แผลก็จะไม่เลือดออก”
น้ำเสียงแฝงการเตือนเล็กน้อย “ดังนั้นหลังจากนี้คุณต้องพักฟื้นให้ดี ห้ามทำเหมือนเมื่อวานอีกเป็นอันขาด”
รอยยิ้มตรงมุมปากของฟู่จิ่งเฉินค่อยๆ เลือนหายไป “……”
เจตนาเดิมของเขาคืออยากบอกภรรยาว่าตัวเองไม่เป็นไรแล้ว