ตอนที่ 0147

ผ้าพันแผลใต้ฝ่ามือพันไว้ไม่หนา สิ่งที่ทำให้ใจหายใจคว่ำที่สุดคือสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นวงใหญ่ด้านบน

นี่คือแผลปริแตกแล้วหรือ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงอวี๋ม่านก็ไม่สนเรื่องนอนแล้ว รีบจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดให้สว่าง

ภายใต้แสงไฟสลัว ผ้าพันแผลถูกย้อมด้วยคราบเลือดจริงๆ ด้วย

เจียงอวี๋ม่านยื่นมือไปแตะเบาๆ อย่างระมัดระวัง ขมวดคิ้วจ้องมองมือของเขาอย่างละเอียด “เลือดออกจริงๆ ด้วย”

พูดจบก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่ฟู่จิ่งเฉิน “คุณบอกว่าไม่ได้บาดเจ็บไม่ใช่หรือ”

ฟู่จิ่งเฉินรู้ตัวว่าผิด ยื่นมือไปรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอด “ไม่ใช่แผลร้ายแรงอะไร”

เขาเคยรับบาดเจ็บสาหัสกว่านี้มาแล้วมากมาย