ตอนที่ 0110

เมื่อได้ยินเสียงที่แผ่วเบาของเขา เจียงอวี๋ม่านก็รู้สึกราวกับถูกขนนกจั๊กจี้

อาการหงุดหงิดตอนตื่นนอนที่มีอยู่เดิมก็หายไป

เธออ้าปากตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพิ่งตื่น สมองยังไม่ค่อยแล่น จึงอดไม่ได้ที่จะหยุดคิดไปครู่หนึ่ง

และในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจที่เธอไม่ได้พูดอะไรนี้เอง ฟู่จิ่งเฉินก็ก้มหน้าลงมาอีกครั้ง

เจียงอวี๋ม่านยื่นมือไปปิดริมฝีปากของเขาไว้ “พอแล้ว พอแล้ว ฉันตื่นแล้ว คุณยังจะเอาอีกเหรอ?”

“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อย” ฟู่จิ่งเฉินจับมือเธอไว้แน่นแล้วพูด

“อืม” เจียงอวี๋ม่านก็รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อยจริง ๆ

ลงจากเตียงมากินของว่าง กำลังกินอยู่ดี ๆ เด็กในท้องก็ตื่นขึ้นมา ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ข้างใน