ตอนที่ 0097

เจียงอวี๋ม่านหัวเราะเบา ๆ บีบผ้าห่มร้อยครอบครัวไว้ เอ่ยเย้าแหย่ว่า “คุณคิดว่าตัว ‘เฉิน’ ตัวนี้มันจะดูออกง่ายนักหรือไง?”

เธอยังจำความแค้นจากประโยคเมื่อคืนได้อยู่นะ

ฟู่จิ่งเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อนาคตฉันจะสอนลูกของเราให้รู้จักเอง”

เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ค่อนข้างเร่าร้อนของชายหนุ่ม

เจียงอวี๋ม่านไอเบา ๆ แหงนหน้ามองเขา พูดอย่างจริงจังว่า “เรื่องชื่อหรืออะไรนั่น ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ แต่ต้องสอนลูกเรียกพ่อก่อนเป็นอันดับแรกเลยนะ”

“ทำไมล่ะ?”

เจียงอวี๋ม่านกะพริบตา “แบบนี้ต่อไปลูกต้องการอะไร จะได้หาพ่อไง”