กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“อะไรนะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ มารดาตระกูลเหยาก็ปวดใจราวกับถูกบิด แทบจะสลบเหมือดไป
โชคดีที่ในใจยังคงเป็นห่วงลูกชาย หลังจากหน้ามืดไปครู่หนึ่ง เธอก็ยังกัดฟันฝืนยืนหยัดไว้ได้
เหยาอันกั๋วก็แสดงสีหน้าลุกลน “เหล่าจาง ขาของเจิ้นตงอาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอ”
ขาของชาวนามีความสำคัญแค่ไหน ไม่ต้องพูดก็รู้
พอได้ยินคำพูดนี้ เขาจะให้ใจเย็นอยู่ได้อย่างไร
เหล่าจางพยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ดูแล้วกระดูกเขาน่าจะหัก ส่วนรายละเอียดจะเป็นยังไงก็พูดยาก ฉันไม่กล้าลงมือคลำดูหรอกนะ”
“พวกแกรีบทำเปลหามเร็วเข้า ตอนเดินทางก็พยุงให้มั่นคงหน่อยนะ ไม่ต้องไปเสียเวลาที่สถานีอนามัยหรอก ให้ส่งไปโรงพยาบาลใหญ่โดยตรงเลย”