ตอนที่ 0007

“พ่อ พ่ออย่าลืมสิ ก่อนหน้านี้ฉันทำงานในสหกรณ์จำหน่ายสินค้า เงินเดือนของฉันทั้งหมดให้ที่บ้านหมดเลย”

เจียงอวี๋ม่านยิ้ม “แม่ฉันเสียชีวิตจากการดับไฟในโรงงาน เงินชดเชยผู้เสียชีวิตพวกพ่อก็เป็นคนเก็บไว้ทั้งหมด แถมยังมีเครื่องประดับทองที่จิ่งเฉินซื้อให้ฉันอีก”

“เงินชดเชยของแม่แกหมดไปตั้งนานแล้ว แกคิดว่าแกโตมาด้วยการกินลมกินแล้งหรือไง?” เจียงหมิงปินโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“ฉันโตมาขนาดนี้ ใช้เงินที่บ้านไปสักเท่าไหร่กันเชียว?”

เจียงอวี๋ม่านไม่อยากพูดไร้สาระให้มากความ พูดตรง ๆ เลยว่า “ตอนนี้ฉันกำลังจะไปใช้ชีวิตลำบากที่ชนบทแล้ว ฉันแค่ต้องการของพวกนี้คืน ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของวีรชนผู้พลีชีพในโรงงานนะ”

“ถ้าพวกพ่อไม่ยอมให้เงินฉัน ฉันก็จะไปถามที่โรงงานสิ่งทอ ดูสิว่าผู้บริหารโรงงานยินดีจะช่วยแก้ปัญหาให้ไหม”