กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
กลับมาถึงบ้าน มารดาตระกูลฟู่และคนอื่น ๆ ไม่อยู่ชั้นล่าง น่าจะกำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง
ตอนที่เจียงอวี๋ม่านถือของเดินขึ้นไปชั้นบน ฟู่จิ่งเฉินกำลังจัดของอยู่
พอเห็นว่าเป็นเจียงอวี๋ม่าน เขาก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ โดยไม่ให้สังเกตเห็น เอ่ยถาม “ถูกรังแกมาหรือเปล่า?”
ระหว่างที่ถาม สายตาก็กวาดมองสำรวจทั่วร่างเธอไปด้วย
ตั้งแต่วันนี้ที่เธอออกจากบ้าน ในใจเขาก็กระวนกระวาย นั่งไม่ติดจริง ๆ ถึงได้เอาของที่จะต้องพกไปชนบทออกมาจัด
“มีคุณอยู่ ใครจะกล้ารังแกฉันล่ะ?” เจียงอวี๋ม่านยื่นของในมือส่งให้ ยิ้มแย้มเบิกบาน
“หมายความว่ายังไง?” ฟู่จิ่งเฉินรับของมา ในดวงตาสีดำเข้มมีความไม่เข้าใจเล็กน้อย
อารมณ์ของเจียงอวี๋ม่านกำลังดี จึงเล่าเรื่องที่เจียงหมิงปินไม่กล้าตีตัวเองเมื่อครู่นี้ให้ฟังรอบหนึ่ง