เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 81 โปรดเรียกข้าว่าเทพอู่!
“โอ๊ย ๆ!” ฮูหยินกู้แสร้งมองแก้มเล็ก ๆ ของซวงสี่ที่ถูกตบจนแดงด้วยความเห็นใจ แล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ฮูหยินใหญ่ ท่านลงมือหนักจริง ๆ อย่างน้อยพรุ่งนี้นางก็ต้องออกเรือนแล้ว ควรจะเบามือหน่อยนะเจ้าคะ!”
พูดพลางนางก็ยกแขนขึ้นตบแก้มอีกข้างของซวงสี่ แรงตบมหาศาลนั้นต่างจากคำว่า “เบามือหน่อย” ที่นางพูดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
“ฮ่า ๆ ฮูหยินกู้ เจ้านี่รู้ใจข้าขึ้นทุกวันแล้ว!” เหมยซวงจวี๋มองแก้มของซวงสี่ที่มีเลือดซึม ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
ฮูหยินกู้ยกผ้าเช็ดหน้าปิดริมฝีปาก ยิ้มอย่างเสแสร้ง “ที่ไหนกัน เป็นเพราะฮูหยินใหญ่สั่งสอนดีเจ้าค่ะ”
เสียงหัวเราะอันกำเริบเสิบสานของฮูหยินกู้กับเหมยซวงจวี๋ดังออกมาจากห้องเก็บฟืนไม่ขาดสาย เสียงแสบแก้วหูสะท้อนอยู่ในเรือนเนิ่นนานไม่ยอมจาง
อู่ชิงเหยียนที่หมอบอยู่บนหลังคามาตลอดค่อย ๆ กำกระเบื้องใต้มือแน่น จากนั้นพลันหมุนตัวกระโดดลงจากชายคา พริบตาเดียวก็หายลับไปในรัตติกาล