เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 หมากัดกันจนขนติดปาก ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย!
“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้” น้อยครั้งนักที่นางจะว่าง่ายถึงเพียงนี้ นางยอบกายคำนับ
ฮ่องเต้เพิ่งตกลงมาจากพระเสลี่ยง บั้นท้ายยังปวดระบม มองฆ้องทองแดงในมืออู่ชิงเหยียนแล้วแทบอยากสั่งประหารนางเสียเดี๋ยวนั้น
“เรื่องที่เจิ้นมอบหมายให้เจ้า เจ้าจะไม่ทำก็แล้วไป แต่ตอนนี้กลับก่อความวุ่นวายในฝ่ายในถึงเพียงนี้ ยัง ยัง...” เขาพูดพลางยื่นนิ้วชี้ไปมาระหว่างอู่ชิงเหยียนกับจ่างซุนหมิงเยว่ “เจ้ารนหาที่ตายแล้วใช่หรือไม่?”
อู่ชิงเหยียนเลิกคิ้ว “ฮ่องเต้ หม่อมฉันถูกใส่ความแล้ว ตอนนี้หม่อมฉันกำลังทำงานอยู่ต่างหาก! ฮ่องเต้ลองคิดดูสิ หากไม่เรียกทุกคนมา หม่อมฉันจะหาตัวคนร้ายได้อย่างไร? ฮ่องเต้ไม่ยอมพบหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จำต้องหาทางเอง”
อู่ชิงเหยียนจี้จุดอ่อนของฮ่องเต้เข้าเต็ม ๆ เขาจ้องนางด้วยดวงตาหม่นดำอยู่นาน ก่อนน้ำเสียงจะผ่อนคลายลงบ้าง “ในเมื่อเรียกคนมาครบแล้ว เจ้าอยากทำอะไร?”
“ต้องพาพวกเขาไปประตูอู่ก่อนถึงจะรู้เพคะ”
“พาไปประตูอู่?”