เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 อู่จอมดัดจริต ต่อไปถึงตาเจ้าถูกฟ้าผ่าแล้ว!
ฤทธิ์ยาคงอยู่เพียงชั่วครู่ ตอนองครักษ์เข้าไปประคองฮุ่ยหมิงให้ลุกขึ้น ฮุ่ยหมิงก็ได้สติกลับมาบ้างแล้ว
เมื่อนึกถึงคำพูดเหลวไหลที่ตนเพิ่งพูดออกไป แล้วมองฝูงชนที่กำลังจ้องนางด้วยความหวาดกลัว นางก็เสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ขาด!
เห็นองครักษ์หิ้วปีกนางเดินมาถึงตรงหน้าอู่ชิงเหยียน ฮุ่ยหมิงก็จ้องอีกฝ่ายเขม็งอย่างเคียดแค้น “อู่ชิงเหยียน เจ้านี่ใจร้ายจริง ๆ ข้าแค่อยากใส่ร้ายเจ้า แต่เจ้ากลับคิดจะเอาชีวิตข้า!”
อู่ชิงเหยียนยิ้ม “ความไม่รู้ช่างน่ากลัวจริง ๆ ท่านหญิงฮุ่ยหมิงไม่รู้หรือว่า การที่เจ้ากล่าวหาว่าข้าวางยาพระพันปีหลวงจนสิ้นพระชนม์ ก็เท่ากับผลักข้าลงประตูผี?” นางเหลือบมองใบหน้าซีดเผือดของฮุ่ยหมิงซึ่งถูกแทงใจดำ “เพียงแต่ข้ามีความสามารถพอจะปีนกลับขึ้นมาได้ ส่วนเจ้าจะปีนขึ้นมาได้หรือไม่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”