เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ถึงกับกล้าข่มขู่ฮ่องเต้ นี่คิดจะไร้เทียมทานแล้วหรือ?
ยามเหม่าเค่อหนึ่ง ฟ้าสว่างจ้าเพิ่งเริ่มมาเยือน ทางเดินในวังเงียบสงัด เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณสาดทะลุหมอกบาง ขุนนางทั้งหลายก็เลิกประชุม เดินขวักไขว่ไปตามทางในวังอันกว้างขวาง ทำให้แคว้นต้าฉีกลับมาสู่อรุณรุ่งอันอบอุ่นอีกครา
พระสนมส่วนใหญ่ในฝ่ายในยังจมอยู่ในห้วงฝัน มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่ได้รับความโปรดปรานและเคยชินกับการตื่นแต่เช้า พวกนางนั่งเหม่ออยู่ในลานของตน จินตนาการว่าวันนี้ฮ่องเต้จะเสด็จมาหรือไม่
เสียงฆ้องทองแดงดัง “เคร้ง!” สะเทือนไปครึ่งฟ้า
ขันทีที่กำลังรดน้ำดอกไม้ทำบัวรดน้ำหล่น นางกำนัลที่กำลังกวาดลานทำไม้กวาดหลุดมือ ขุนนางที่กำลังมุ่งหน้าไปยังประตูวังยืนนิ่งตะลึง ส่วนฮ่องเต้ที่กำลังถูกหามไปยังห้องทรงพระอักษรก็ตกจากพระเสลี่ยง...
อู่ชิงเหยียนยืนอยู่ในลาน มองหานซั่วที่มือซ้ายถือฆ้องทองแดง มือขวาปิดหูอย่างพอใจ “ไม่เลว ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจทีเดียว”