เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 เหมยซวงจวี๋ระเบิดความวิปริตขั้นสุด
ในศาลบรรพชนอันทรุดโทรม คานไม้เก่าแก่เริ่มมีหนอนเจาะ ฮูหยินสวีนอนคว่ำอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ลมหายใจรวยริน เลือดตรงเอวแข็งตัวไปนานแล้ว สีแดงคล้ำของมันบาดตาซวงสี่
“ฮูหยิน...” ซวงสี่นั่งยอง วางถาดในมือลง แล้วดึงชายเสื้อฮูหยินสวีอย่างระมัดระวัง
ตั้งแต่วันนั้นที่นางได้ยินว่าอู่ชิงเฉิงส่งคนมาอดอาหารฮูหยินสวี ในใจก็ร้อนรนกระวนกระวาย นางเฝ้ารออู่ชิงเหยียนกลับมา หวังให้อู่ชิงเหยียนหาทางช่วยฮูหยินสวีออกไป แต่รอมาหลายวันก็ยังไม่เห็นอู่ชิงเหยียนกลับมา ด้วยความเป็นห่วง นางจึงรวบรวมความกล้าแอบมาที่นี่เอง
ระหว่างทางนางเตรียมใจรับเรื่องเลวร้ายที่สุดไว้แล้ว ทว่าพอเห็นฮูหยินสวีในสภาพร่อแร่ใกล้สิ้นใจ นางก็ยังอดหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้
ฮูหยินสวีที่สติเริ่มเลือนรางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ซวงสี่? เจ้าหลงมาที่นี่ได้อย่างไร? รีบไปเสีย...”
“ฮูหยิน ท่านกินอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ซวงสี่คิดเพียงว่าฮูหยินสวีสติเลอะเลือนไปแล้ว จึงหันไปยกถาดขึ้น
ใครจะรู้ว่าทันทีที่นางยกถาดขึ้น ฮูหยินสวีไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ยื่นมือปัดถาดในมือนางตกลงพื้นทันที
“เคร้ง!” ข้าวต้มกับอาหารจานเล็กบนถาดร่วงกระจายเกลื่อนพื้น