เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 พี่รับรองว่าจะไม่ตีเจ้าให้ตาย!
แคว้นต้าฉี ตำหนักบรรทมองค์ชายรอง
จ่างซุนจื่อหรูคิดเพียงว่าคำว่า “พักสักวัน” ของอู่ชิงเหยียนเป็นแค่ข้ออ้างปัดเขาให้พ้นตัว แต่ไม่คิดเลยว่าอู่ชิงเหยียนจะนอนอยู่ในตำหนักบรรทมของตนเต็มวันจริง ๆ! แน่นอนว่าไม่นับช่วงที่นางลุกไปห้องข้าง ๆ สองสามครั้งเพื่อดูอู่จินอวี้ที่นอนหลับสนิทไม่ต่างกัน...
จ่างซุนจื่อหรูนั่งอยู่ในโถงใหญ่ที่ว่างเปล่า มองแสงตะวันเจิดจ้าด้านนอก พลันรู้สึกว่าตนยิ่งไม่เข้าใจเด็กสาวที่ไม่เคยทำอะไรตามครรลองผู้นี้มากขึ้นทุกที
จ่างซุนหมิงเยว่ถือหนังสือเล่มหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน ครั้นเห็นจ่างซุนจื่อหรูนั่งเหม่ออยู่เพียงลำพัง ก็ยิ้มพลางเดินเข้าไปหา “เบื่อหรือ?”
วันนี้จ่างซุนจื่อหรูมาถึงก็ได้ยินขันทีบอกว่าจ่างซุนหมิงเยว่มาตั้งแต่เมื่อคืน จึงไม่แปลกใจที่เห็นเขา “อธิบายให้นางเข้าใจแล้วหรือ?”
จ่างซุนหมิงเยว่พยักหน้า เปิดหนังสือในมือแล้วเหลือบมองเขา “วันนี้เหตุใดเจ้าจึงว่างนัก?”