เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 พี่สาวแค่อยากนอน มันยากนักหรือ?
อู่เจิ้นกังพุ่งพรวดเข้ามาอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ ตอนเฉียดโต๊ะ ขาของเขาเผลอไปชนเก้าอี้ ทั้งที่เป็นเพียงการกระทบกันเบา ๆ เท่านั้น กลับทำให้เขาเจ็บจนทรุดคุกเข่าลงกับพื้นทันที
อู่ชิงเหยียนนั่งอยู่บนเตียง มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ครั้นเห็นอู่เจิ้นกังคุกเข่าลงต่อหน้านางตรง ๆ นางก็ไม่หลบไม่เลี่ยง เอ่ยเสียงเย็นว่า “นายท่านอู่ ต่อให้คิดจะคารวะข้าด้วยพิธีใหญ่ ก็ไม่เห็นต้องออกแรงถึงเพียงนี้ ขาไม่เจ็บหรือ?”
ขาทั้งสองข้างของอู่เจิ้นกังเจ็บราวกับถูกเข็มนับหมื่นทิ่มแทง เขาอยากเอ่ยปากพูด แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่หอบหายใจหนักพลางพยายามพยุงโต๊ะลุกขึ้น ทว่าพอฝ่ามือสัมผัสโต๊ะ เขาก็ล้มคว่ำลงกับพื้นทันที
“ทะ...ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?” เขามองฝ่ามือตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วหันไปมองโต๊ะที่ไม่มีอะไรเลย เขาเพียงแตะมันเบา ๆ เท่านั้น เหตุใดแขนทั้งข้างถึงเจ็บแปลบลึกเข้าไปถึงกระดูก?
อู่ชิงเหยียนมองอู่เจิ้นกังที่มีสีหน้าหวาดผวา พลางยิ้มโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ