เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 พ่อที่เลวยิ่งกว่าหมูกว่าสุนัข! ข้าอดทนกับเจ้ามานานแล้ว!
จ่างซุนจื่อหรูขมวดคิ้วแน่น “ในเมื่อมี แล้วเหตุใดถึงปล่อยให้นางเข้าวังไปตามลำพัง?”
จ่างซุนหมิงเยว่เงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ “หลังจากข้าถอนหมั้น นางก็วิ่งมาสารภาพรักกับข้า ตอนนั้นหากข้าบอกนางว่าถอนหมั้นแล้ว ไม่ว่าเหตุผลใด ด้วยนิสัยของนาง นางคงก่อเรื่องจนจวนข้าพลิกฟ้าคว่ำดินเป็นแน่”
“เพราะอย่างนั้นเจ้าถึง…”
“ใช่ เพราะอย่างนั้นข้าถึงมองนางจากไป อย่างไรในวังก็มีเจ้าคอยดูแลนาง รอให้นางค่อย ๆ สงบลงและรู้ต้นสายปลายเหตุแล้ว ข้าค่อยอธิบายให้นางฟัง ก็ยังไม่สาย”
จ่างซุนจื่อหรูยิ่งฟังก็ยิ่งเดือดดาล “เพราะฉะนั้นเจ้าจึงคิดจะอาศัยปากข้าบอกความจริงกับนาง แล้วค่อยไปปลอบนางเองใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง” จ่างซุนหมิงเยว่ตอบอย่างเฉยเมย ราวกับไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังวางแผนใช้จ่างซุนจื่อหรู “ตั้งแต่วินาทีที่ข้าตัดสินใจเลือกนาง ข้าก็ไม่คิดปล่อยมือแล้ว ถอนหมั้นแล้วอย่างไร? ข้าหาโอกาสสักครั้งแต่งนางกลับมาเป็นภรรยาก็สิ้นเรื่อง”
จ่างซุนจื่อหรูตะลึงงัน ใบหน้าตรงหน้ามีรอยยิ้มงดงามดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม ทว่ากลับวางแผนใช้เขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้