เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 ฮูหยินใหญ่ อยากโดนตบก็ต้องมีขอบเขตบ้างสิ?
อาศัยจังหวะที่เหมยซวงจวี๋พาบ่าวชายหามอู่เหวินรุ่ยกลับเรือน อู่ชิงเหยียนก็จูงซวงสี่กลับไปยังเรือนของตน ส่วนหานซั่วคิดจะฉวยโอกาสหนีออกจากจวนตระกูลอู่ แต่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูก็ชนเข้ากับคนผู้หนึ่งพอดี
“เจ้าเดินอย่างไร ไม่เห็นทางหรือ? กล้าชนซื่อจื่อต้วนของพวกเราได้อย่างไร?”
ซื่อจื่อต้วน? ต้วนหร่าน! เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หานซั่วก็อยากแทรกแผ่นดินหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด เขาเคยพบหน้าต้วนหร่านมาก่อน หากต้วนหร่านเห็นเขาในสภาพเช่นนี้ ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตก็คงพังพินาศ
เมื่อคิดเช่นนั้น หานซั่วก็ยิ่งก้มตัวลง พยายามมุดผ่านหน้าบ่าวชายที่ขวางทางตนไปให้ได้
บ่าวชายเห็นคนผู้นี้ชนซื่อจื่อของตน แทนที่จะขอโทษยังคิดจะหนีอีกหรือ? เขาไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ จึงคว้าแขนเสื้อหานซั่วไว้ทันที “อะไร? คิดจะหนีหรือ?”