เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 รองแม่ทัพหาน ท่านมีแววเป็นนักพยากรณ์กำมะลออย่างยิ่ง
ซวงสี่ที่อยู่ในเรือนถูกบ่าวชายรอบข้างเบียดชน ผ้าคลุมหน้าเลื่อนลงจากแก้มตกลงบนพื้น
นางมองอู่เหวินรุ่ยที่มีสีหน้าตื่นตระหนกจนไม่รู้สึกตัวแม้แต่ตอนปัสสาวะรดกางเกง แล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เพียงชั่วพริบตา ความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้ง
ริมฝีปากแดงสั่นระริก นางหันไปมองโถงใหญ่ หัวใจเจ็บปวดจนอยากร้องไห้แต่กลับร้องไม่ออก นางช่างสมควรตายจริง ๆ เหตุใดถึงเชื่อคำพูดคนอื่นง่ายดายเช่นนั้น จนเข้าใจคุณหนูของตนผิดไป?
ดวงตาของเหมยซวงจวี๋ลุกเป็นไฟ นางจ้องอู่ชิงเหยียนเขม็ง “ข้าให้เงินเจ้าไป 10,000 ตำลึงเพื่อรักษาโรค หากเจ้ารับเงินไปแล้วแต่กลับรักษาไม่หาย ตอนนี้ยังกล้าถามข้าอีกหรือว่าเกิดอะไรขึ้น?”
อู่ชิงเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเนิบช้าและไม่รีบร้อน “ข้ารักษาโรคแล้ว และก็รักษาหายแล้วไม่ใช่หรือ?”