เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 ท่านหญิงดอกบัวขาวกับอู่จอมเสแสร้งเข้าขากันเสียแล้ว!
สะบัดหลุดจากการจับกุมของบ่าวชาย หานซั่วกดเสียงลงต่ำที่สุด “พระชายารองอู่ ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์ 7 ชั้น”
อู่ชิงเหยียนยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วพยักหน้า “จะให้ข้าช่วยก็ใช่ว่าจะไม่ได้ หนึ่งร้อยตำลึง”
“อะไรนะ!” หานซั่วเบิกตากลมโต “นั่นเป็นเบี้ยหวัดของข้าตั้ง 3 ปี!”
“อย่างไร แพงไปหรือ เช่นนั้นก็ช่างเถิด” อู่ชิงเหยียนพูดพลางทำท่าจะหันหลังเดินจากไป
หานซั่วคว้าอู่ชิงเหยียนไว้ทั้งที่กัดฟันเขม็ง “ก็ได้ แต่ข้าให้เจ้าครั้งเดียวหมดไม่ได้”
อู่ชิงเหยียนยิ้ม “ผ่อนจ่ายก็ได้ แต่คิดดอกเบี้ยต่างหาก”
คิ้วหานซั่วกระตุก “หญิงหน้าเงินอย่างเจ้า สักวันต้องถูกฟ้าผ่าตาย!”
“ขอบคุณสำหรับคำอวยพร แต่ข้าอายุยืนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” อู่ชิงเหยียนพูดพลางกระชากแขนเสื้อหานซั่วออกจากมือบ่าวชาย แล้วขยิบตาให้เขา “วิ่ง!”