เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 ต้วนผู้รับเคราะห์ พวกเรามาสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันเถอะ
เมื่อสาวน้อยเห็นใบหน้าแดงก่ำของเพียวเซียง ก็ร้อนใจจนร้องไห้ออกมา นางหันไปวางกล่องใบหนึ่งตรงหน้าอู่ชิงเหยียน “คุณหนู นี่เป็นของที่องค์ชายสามให้บ่าวนำมามอบแก่ท่าน องค์ชายสามฝากบอกว่า ให้คุณหนูเลิกก่อเรื่อง แล้วพักฟื้นร่างกายให้มากหน่อยเจ้าค่ะ”
มิใช่ว่านางไม่อยากช่วยคุณหนูของตนแก้สถานการณ์ เพียงแต่องค์ชายสามทั้งฝากของมา ทั้งกำชับให้นางถ่ายทอดคำพูด แล้วนางจะโกหกได้อย่างไรว่าองค์ชายสามไม่อยู่ในจวน?
ซวงสี่เห็นดังนั้นก็ชอบใจ แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เพียวเซียงกับสาวใช้ของนาง “ตอนนี้พวกเจ้ารู้แล้วหรือยังว่า คุณหนูบ้านไหนกันแน่ที่ไม่ควรไปหาเรื่อง?”
อู่ชิงเหยียนมองยาทาสลายเลือดคั่งตรงหน้า แล้วก็พูดไม่ออก ได้แต่มองฟ้าเงียบ ๆ นี่มันสินบนที่เขาว่ากันหรือ? องค์ชายสามเจ้าเล่ห์เอ๋ย เจ้าช่างเจ้าเล่ห์จนส่องประกายวาววับเสียจริง!
ที่วันนี้นางจงใจให้จ่างซุนหมิงเยว่มาที่นี่ แม้การทำให้เพียวเซียงลำบากใจจะเป็นเป้าหมายหนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่าคือนางอยากถอนหมั้น