เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 กล้าตีซวงสี่ของข้าหรือ?
หน้าจวนตระกูลอู่มีสาวใช้และบ่าวชายมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนต่างเบิกตากว้าง แหงนหน้ามองคุณหนูรองที่ห้อยอยู่กลางอากาศ
อู่ชิงเหยียนเหยียบม้านั่งข้างหนึ่ง มือหนึ่งจับสายคาดเอว อ้าปากร้องเพลงอย่างเศร้าสร้อย “ผักกาดขาวเอ๋ย เหลืองอยู่ในนา พ่อแต่งแม่เลี้ยง เป็นแม่เสือร้าย...”
บ่าวชายและสาวใช้ที่ยืนดูอยู่ด้านล่างแม้ไม่เคยร่ำเรียนหนังสือ แต่ก็ฟังออกว่านางร้องเพลงอะไร
พอทุกคนจากโถงรับรองมาถึง ก็ได้ยินเนื้อเพลงชัดเจนเช่นกัน
เหมยซวงจวี๋สีหน้าพลันขรึมลง แม่เลี้ยงที่ว่านี่หมายถึงใคร? แล้วแม่เสือร้ายอีกเล่า?
สีหน้าอู่ชิงเฉิงไม่ได้ดีไปกว่าเหมยซวงจวี๋ นางแทบอยากพุ่งเข้าไปตบอู่ชิงเหยียนสักหลายฉาด งานเลี้ยงดี ๆ ถูกทำให้พังหมด เจ้าดาวอัปมงคลนี่แทรกมือได้ทุกที่จริง ๆ
มีเพียงจ่างซุนจื่อหรูที่มองแผ่นหลังผอมบางแต่ตั้งตรงเสมอแล้วหรี่ตายิ้ม “เปิ่นหวางเพิ่งเคยเห็นคนป่วยที่ยังคึกคักมีชีวิตชีวาเช่นนี้เป็นครั้งแรก”