เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 ฮัลโหล พี่สามี!
แม้เหมยซวงจวี๋จะจนปัญญา แต่ก็ทำได้เพียงพาคนติดตามเดินตามไปทั้งที่ฝืนใจ
อู่ชิงเฉิงมองคนที่จ่างซุนจื่อหรูอุ้มอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาฉายแววมืดครึ้ม นังตัวแสบ คิดว่ามีแต่เจ้าหรือที่รู้จักยั่วยวนบุรุษ? พรุ่งนี้ข้าจะทำให้เจ้าร้องไห้จนดูไม่ได้เลยคอยดู!
คนกลุ่มหนึ่งเดินเอื่อยเฉื่อยเข้าไปในเรือน จ่างซุนจื่อหรูอุ้มอู่ชิงเหยียนก้าวเข้าไปด้านในอย่างสงบนิ่ง กลิ่นอับโชยปะทะจมูก เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่ปรายตามอง ดวงตาที่มักอ่อนโยนและสงบนิ่งก็กระตุกวูบอยู่หลายหน
เรือนตรงหน้าอบอวลไปด้วยกลิ่นอับทุกซอกมุม แม้แต่พื้นใต้เท้าก็ยังขรุขระ มุ้งเก่าคร่ำคร่าซักจนสะอาดแล้วก็ยังเหลืองหม่นตามกาลเวลา โต๊ะเก้าอี้แม้จะมีผ้าคลุม แต่ก็ปิดร่องรอยมุมที่กระแทกจนบิ่นไม่มิด
นี่หรือเรือนของคุณหนู? เห็นชัด ๆ ว่ายังด้อยกว่าเรือนคนรับใช้เสียอีก
อู่เจิ้นกังที่ยืนอยู่หน้าประตูหน้าตึง เขาเคยกำชับเหมยซวงจวี๋ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ให้จัดเรือนที่พออยู่ได้ให้อู่ชิงเหยียน