เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 ความสามารถในการใส่ร้ายป้ายสีช่างคล่องมือเสียจริง!
อู่ชิงเหยียนรู้สึกว่าการนอนครั้งนี้แย่เสียยิ่งกว่าแย่ นางเพิ่งเข้านอนตอนยามจื่อ พอยังไม่ถึงยามเฉินก็ถูกเสียงดังลั่นของซวงสี่ปลุกจนหมดความสงบ
“คุณหนูเจ้าคะ! รีบตื่นเถิดเจ้าค่ะ!” ซวงสี่ร้องเร่งพลางจับแขนอู่ชิงเหยียนเขย่าอย่างแรง
อู่ชิงเหยียนลืมตาขึ้น มองซวงสี่ที่มีสีหน้าตื่นตระหนก “อย่างไร? แผ่นดินไหวหรือ?”
“แผ่นดินไหว? ไหวไปทางไหนเจ้าคะ?” ซวงสี่ชะงัก เห็นดวงตาของอู่ชิงเหยียนที่กำลังจะปิดลงอีกครั้ง ก็ขึ้นเสียงอีกหน “คุณหนูรีบตื่นเจ้าค่ะ! ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งส่งคนมา บอกให้คุณหนูไปพบเดี๋ยวนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าหรือ? คราวนี้อู่ชิงเหยียนตื่นเต็มตาขึ้นมาบ้าง นางค่อย ๆ ยันกายลุกนั่ง “บอกหรือไม่ว่าเป็นเรื่องอะไร?”
ซวงสี่ส่ายหน้า “คนที่มาส่งข่าวบอกเพียงให้คุณหนูรีบไปเจ้าค่ะ”
อู่ชิงเหยียนพยักหน้า พลิกตัวลงจากเตียง เรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าชักช้าไม่ได้ อย่างไรตอนนี้ในจวนนี้นางยังต้องพึ่งพาฮูหยินผู้เฒ่า คนเราต้องมีที่พึ่งจึงจะไปได้ไกล
พูดยังไม่ทันขาดคำ ผ่านไปราวครึ่งถ้วยชา อู่ชิงเหยียนก็ออกจากเรือนพร้อมซวงสี่