กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 เสื้อผ้าขาดถุงเท้ารุ่งริ่ง ยังกล้ายัดเยียดมาให้ข้าอีกหรือ?
เช้าวันต่อมา อู่ชิงเหยียนพาซวงสี่กับสารถีออกเดินทาง ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มาส่ง รถม้ามุ่งลงใต้ ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามก็ออกจากเขาได้
ซวงสี่จมอยู่กับความหวาดหวั่นที่ต้องกลับไปลงนรกอีกครั้งจนนั่งไม่ติด แต่อู่ชิงเหยียนกลับสงบนิ่ง นางขยับตัว ตั้งใจจะเอนกายพิงตั่งนุ่มแล้วงีบสักครู่
ขณะเอนตัว นางพลันไปโดนบางอย่างเข้า อู่ชิงเหยียนขมวดคิ้วยาว ก่อนยื่นมือหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู ที่แท้เป็นกระโปรงสตรีสีสันฉูดฉาดสองตัวกับเครื่องประทินโฉมที่ใช้แล้วจำนวนหนึ่ง
“คนขับรถ!” อู่ชิงเหยียนขึ้นเสียง “ของใช้ของผู้หญิงพวกนี้ในรถม้าเป็นของใคร?”