เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 หนุ่มรูปงามผู้ลึกล้ำหยั่งไม่ถึง
หน้าประตูอารามจิ้งฉือที่ทรุดโทรม มีร่างเล็กบอบบางผู้หนึ่งกำลังเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองอย่างร้อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล จนกระทั่งเห็นร่างที่ดูสบาย ๆ ไม่เอาไหนปรากฏขึ้นไม่ไกล จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“คุณหนู เหตุใดเพิ่งกลับมาเจ้าคะ?”
อู่ชิงเหยียนขมวดคิ้ว “ไม่ได้บอกแล้วหรือ เรียกชื่อข้าก็พอ ไม่ต้องเรียกคุณหนูอยู่ได้”
สามปีก่อน นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้อย่างไร้สาเหตุ พอลืมตาขึ้นมาก็พบกับวัดร้าง บ้านโทรม และไหล่เขาผุพัง มีเพียงซวงสี่ที่พึ่งพากันและร้องเรียกนางว่าคุณหนูไม่หยุด
นางอยากถามจริง ๆ ว่าคุณหนูบ้านใดกันช่างอัตคัดถึงเพียงนี้
ซวงสี่อยู่กับอู่ชิงเหยียนมานานขนาดนี้ ก็ชินกับนิสัยที่เปลี่ยนไปของอู่ชิงเหยียนแล้ว จึงยิ้มเอาใจ “คุณหนูก็คือคุณหนูเจ้าค่ะ ไม่ว่าคุณหนูจะจำบ่าวได้หรือไม่ คุณหนูก็จะเป็นคุณหนูของบ่าวตลอดไป”
อู่ชิงเหยียนเลิกคิ้ว “ซวงสี่ จริง ๆ แล้วเจ้ามีเรื่องปิดบังข้าอยู่ใช่หรือไม่?”