กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 พริบตาเดียวสามปี คนโง่ก็กลายเป็นคนแสนรู้
สามปีต่อมา ที่ภูเขาซีซาน ห่างจากชายแดนแคว้นต้าฉีไปห้าสิบลี้
เมฆนุ่มนวล สายน้ำเอื่อยเฉื่อย ยืนอยู่บนทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย ก็เห็นก้อนกรวดในลำธารใสสะอาด
อู่ชิงเหยียนสะพายตะกร้าเก็บยาสภาพเก่าคร่ำคร่าข้ามลำธารบนภูเขา นางเช็ดเหงื่อบนแก้ม พอก้มลงเห็นน้ำใสสะอาด ก็ถอดรองเท้ากับถุงเท้า แช่เท้าที่เปื้อนโคลนลงในลำธาร
“ปล้น…ปล้นแล้ว!” เสียงแหบพร่าราวกับกำลังคำรามดังขึ้นจากที่ไม่ไกลนัก
อู่ชิงเหยียนที่กำลังนับสมุนไพรอยู่ชะงัก มองไปยังต้นเสียง เมื่อเห็นว่าดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากตน ก็รีบสวมรองเท้าถุงเท้า สะพายตะกร้าเก็บยา แล้วเดินไปทางนั้น