เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ชีวิตแสนเศร้าช่างน้ำเน่าเสียจริง
ถนนที่เพิ่งผ่านพายุฝนกระหน่ำมาเต็มไปด้วยโคลนเลน ยามนี้ถนนในแคว้นต้าฉีแออัดไปด้วยผู้คนที่มามุงดู
“นี่ เจ้ารู้หรือไม่ บุตรีภรรยาเอก คุณหนูรองบ้านแม่ทัพอู่ผู้นั้นเป็นสตรีหงส์ที่สวรรค์กำหนดไว้ชัด ๆ เหตุใดจู่ ๆ ถึงกลายเป็นตัวกาลกิณีไปได้เล่า?”
“เจ้าบ้าหรือไร? ไม่ได้ยินที่นักพรตปานลู่พูดหรือ พวกเราล้วนเข้าใจผิด คุณหนูรองบุตรีภรรยาเอกบ้านแม่ทัพอู่ไม่ใช่สตรีหงส์อะไรทั้งนั้น สตรีหงส์ตัวจริงคือคุณหนูใหญ่ตระกูลอู่ต่างหาก”
“พวกเจ้าเบาเสียงหน่อย ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไร? คุณหนูรองบุตรีภรรยาเอกอะไรกัน? ยัยเด็กโง่นั่นถูกลดฐานะเป็นบุตรีภรรยารองไปนานแล้ว ตอนนี้บุตรีภรรยาเอกในจวนแม่ทัพอู่คือคุณหนูใหญ่”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมชุดคลุมสีเหลืองปักลายแผนภูมิไท่จี๋ พลันยกแขนขึ้นโบกไปทางฝูงชน เมื่อแขนของเขายกขึ้นแล้วลดลง ฝูงชนที่กำลังส่งเสียงอื้ออึงก็เงียบกริบลงในทันที