เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 118 ไม่เอา เจ้าทำไมไม่ไปเองเล่า?
เฮ่อเถาไม่รู้ว่าลู่เฉาเซิงคิดเห็นอย่างไร ทว่าตัวเขาเองก็เป็นถึงประมุขของสำนักแล้ว
ย่อมไม่ถึงคราวให้ผู้อื่นมาคอยสั่งสอนชี้แนะการทำงาน
ด้วยเหตุนี้เฮ่อเถาจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก
พลันคิดถึงตรงนี้ เฮ่อเถาก็นึกถึงเสี่ยวเหวินขึ้นมาได้
ก่อนหน้านี้ตระกูลเซิ่งก็แค่ทำมาค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อมาเซิ่งหลิงเย่ได้เป็นศิษย์สำนัก ตระกูลเซิ่งจึงพลอยรุ่งเรืองเฟื่องฟูตามไปด้วย
ตระกูลเซิ่งในยามนี้นับเป็นตระกูลใหญ่ ญาติสนิทมิตรสหายที่พ้นสามชั้นไว้ทุกข์ไปแล้วต่างก็พากันมาหาถึงหน้าประตู
ตระกูลเซิ่งก็ไม่ได้ขับไล่ไสส่งปิดประตูใส่หน้า
การที่ตระกูลแตกกิ่งก้านสาขาไพศาล สำหรับตระกูลหนึ่งแล้ว ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีโดยแท้
เพราะอย่างไรเสียเมื่อสิบกว่าปีก่อน ใครเล่าจะคาดคิดว่าเด็กของตระกูลเซิ่งผู้นี้จะกลายมาเป็นจุนเจ่อแห่งสำนักเทียนจ้าวได้?