เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 255 นึกเรื่องน่ายินดีขึ้นมาได้
“สวัสดีตอนเช้าครับ เจ้าของร้าน”
หมายเลข 444 กำลังจัดชั้นวางของ พอเห็นลู่เหยาจูงลู่ปู๋ตู๋เดินเข้ามาจากข้างนอก เขาก็หยุดมือแล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
เขามาทำงานที่ศูนย์กวดวิชาวัยเด็กได้สามสี่วันแล้ว ตอนนี้ทำงานขายของได้คล่องหมดแล้ว
หมายเลข 444 กระตือรือร้นกับงานนี้มาก อาจเพราะตอนยังหนุ่มถูกขังอยู่ในสถาบันวิจัยนานเกินไป พอได้เจอลูกค้าที่แวะมาร้านขายของชำ เขาก็กลายเป็นคนชอบเข้าสังคมขึ้นมาทันที แถมยังชอบคุยกับลูกค้าเป็นพิเศษ
ชายวัยเกือบสี่สิบหน้าตาดูซื่อ ๆ รูปร่างสูงผอม ทำงานจริงใจและกระตือรือร้น แถมยังเป็นผู้ฟังที่ดี
แค่ไม่กี่วัน ก็มีลูกค้าประจำบางคนหาเวลาว่างมาคุยกับเขาโดยเฉพาะ
ตอนที่ไม่มีลูกค้า หมายเลข 444 ก็จะอุ้มเอ้อร์ซินไปนั่งเหม่อบนเก้าอี้หวาย มองจากไกล ๆ แล้วดูเหมือนเจ้าของร้านขายของชำยิ่งกว่าลู่เหยาเสียอีก
วันหนึ่งพริกไทยตั้งใจถ่ายรูปหมายเลข 444 กับเอ้อร์ซินไว้หลายรูป แต่งภาพเสร็จก็โพสต์ลงบัญชีทางการ จนเกิดกระแสเล็ก ๆ ขึ้นมา
【จู่ ๆ ก็เข้าใจเสน่ห์ของหนุ่มใหญ่ขึ้นมาเลย!】