เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 “อยากดูมังกรน้อยของฉันไหม?”
พอเสี่ยวหูฉีเห็นตุ๊กตามังกรดำ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขาเงยหน้ามองสีหน้าของผู้ชายคนนั้น พอได้รับอนุญาตแล้วถึงค่อย ๆ ยื่นมือออกไปรับอย่างระมัดระวัง “ขอบคุณครับคุณน้า”
ลู่เหยาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางดันลู่หูเจียวที่เกาะขาตัวเองอยู่ให้ออกไปข้างหน้า แล้วแนะนำว่า “นี่คือลูกของฉัน ชื่อลู่หูเจียว ปีนี้อายุหกขวบ”
หูเจียวสูงกว่าหูฉีนิดหน่อย ดูเหมือนยังปรับตัวกับสถานะใหม่ได้ไม่ดีนัก เขายืนนิ่งแข็งทื่อ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ดวงตากลมโตเป็นประกายของหูฉีกะพริบสองครั้ง ก่อนจะเรียกเสียงนุ่มว่า “สวัสดีครับพี่ชาย”
ปีนี้เขาก็อายุหกขวบเหมือนกัน แต่ยังไม่ถึงวันเกิด เลยเรียกหูเจียวว่าพี่ชาย
ลู่เหยากับหูเจียวไม่ได้อยู่บ้านของหูฉีนานนัก หลังจากมอบของขวัญแล้วก็พูดคุยตามมารยาทกับผู้ชายคนนั้นอีกสองสามคำ ก่อนจะขอตัวกลับ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าของบ้านที่เป็นผู้หญิงก็ไม่เคยปรากฏตัวเลย