เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 235 คนคนนี้หมดทางเยียวยาแล้ว
“มังกรน้อยเหรอ?” หูเจียวไม่เข้าใจ แต่พอลองนึกดู ก็น่าจะเป็นตุ๊กตาตัวที่ลู่เหยาส่งให้เขาเมื่อวาน คงเอามาโรงเรียนด้วยสินะ
ถึงยังไงก็เป็นแค่เด็กที่อายุไม่ถึงหกขวบ มีความไร้เดียงสาและจิตใจแบบเด็ก ๆ ที่ผู้ใหญ่ไม่มีทางเข้าใจ
การได้มองตัวเองตอนเด็กผ่านร่างอีกคน เป็นมุมมองที่แปลกใหม่มาก
ความทรงจำในวัยเด็กของหูเจียวเต็มไปด้วยความรุนแรง คำดุด่า ความน้อยใจ และความรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ เขาไม่เคยกล้านึกย้อนกลับไปลึก ๆ เลยสักครั้ง แต่หูฉีที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตาสดใส ไม่มีร่องรอยความหม่นหมองแม้แต่น้อย แถมยังเม้มปากมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
พอไม่ได้รับคำตอบ หูฉีก็ดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายเบา ๆ อีกครั้ง
หูเจียวได้สติกลับมา จริง ๆ แล้วเขาไม่รู้ว่าควรเข้าหาเด็กยังไงดี พอนึกถึงน้ำเสียงกับท่าทางที่ลู่เหยาใช้เวลาคุยกับเสี่ยวโหย่วและเพื่อน ๆ เขาก็พยายามพูดให้นุ่มนวลที่สุด
“มังกรน้อยอะไรเหรอ?”
หูฉีดึงหูเจียวให้ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะลดเสียงลงพูดว่า “เขาเป็นเพื่อนของผม ให้พี่หูเจียวดูได้คนเดียว ห้ามบอกคนอื่นนะครับ”
เขายังจำข้อตกลงเมื่อคืนกับอัลเฟรดได้อยู่