เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 นี่มันบทบาทสมมติแปลกๆ อะไรกัน?
พอหูเจียวเห็นชัดว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เขาก็ย่อตัวลงทันที แล้วยกมือปิดปาก
ลู่เหยาก้มมองเขา
ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือด เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดตามขมับ แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาพูดเสียงแหบพร่า “ลู่เหยา ผมอยากกลับแล้ว”
ลู่เหยาไม่คิดว่าหูเจียวจะมีปฏิกิริยากับที่นี่รุนแรงขนาดนี้ ถึงขั้นมีอาการทางร่างกายหนักขนาดนี้ด้วย
เธอก้มลงประคองเขา ตั้งใจจะพากลับไปพักให้ดีขึ้นก่อน
ตอนนั้นเอง ประตูลิฟต์ที่ปลายทางเดินก็เปิดออก ครอบครัวสามคนเดินออกมาจากลิฟต์
หูเจียวหันไปมองแวบหนึ่ง ความรู้สึกคลื่นไส้ที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาอาเจียนพรวดออกมา
ผู้ชายที่ออกมาจากลิฟต์สวมสูทกับรองเท้าหนัง ใส่แว่นกรอบทอง ผมหวีเสยไปด้านหลังอย่างเรียบร้อยไม่มีสักเส้นหลุด เขาจูงมือเด็กคนหนึ่งที่ใส่สูทตัวเล็กแบบเดียวกัน ส่วนผู้หญิงในชุดเดรสสีเหลืองขิงถือกระเป๋าเดินตามหลัง กำลังคุยหัวเราะกับคนที่ออกมาข้างหลังเธอ
พอได้ยินเสียงจากทางนี้ ทุกคนก็หยุดเดินแล้วหันมามอง ก่อนจะขมวดคิ้ว แววตาของทุกคนมีแต่ความรังเกียจ