เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 สื่อถึงกันทางใจ
แสงแดดสีทองส่องเฉียงผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ตกลงบนพื้นห่างจากเตียงหนึ่งฉื่อ
ลู่เหยาใส่ชุดนอนกระโปรงสีฟ้าอ่อน นอนตะแคงซบหมอน ผมสีดำแนบอยู่กับแก้ม หายใจเข้าออกยาว ๆ มีมุมผ้าห่มบางสีส้มอ่อนพาดอยู่ตรงเอว
เจ้าก้อนขนแมวสามตัวปีนป่ายไปมาบนตัวเธอ ส่งเสียงร้องอ้อนเบา ๆ
ลูกแมวพวกนี้ผ่านการฝึกจากหู่ไจ่มาแล้ว เลยดูแลตัวเองได้ดี ปกติจะไม่วิ่งเพ่นพ่าน ตอนกลางคืนพากลับมาที่ร้านทำเล็บก็ไม่ต้องขังกรง
พวกมันมีป้ายชื่อแมว เลยเข้าไปในพื้นที่พิเศษได้
ไต้เจียวปู้ เถียนคา และเผิงฉือจะมาปลุกลู่เหยาแทบทุกวัน วิธีปลุกตอนเช้าของพวกมันมีทั้งเขี่ยผม เลียนิ้วมือ ร้องเหมียว ๆ หรือไม่ก็ใช้เจ้าของร้านเป็นของเล่น ปีนขึ้นปีนลง กลิ้งไปกลิ้งมา และยังมีวิธีอื่นอีก
บางทีพอเล่นจนเหนื่อย พวกมันก็จะนอนเบียดเธอแล้วหลับต่ออีกรอบ
เช้านี้ เจ้าตัวเล็กทั้งสามซนเป็นพิเศษ
ลู่เหยาขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนมีถ่านร้อนแดงก้อนหนึ่งอังอยู่ใต้คอ ทั้งฟู ๆ ทั้งเหนียวเหนอะหนะ ร้อนจนน่าหงุดหงิด