เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 เจ้าของร้านก็คือเทพเจ้าของฉัน!
จิ่งอวี้ซีนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มองฝูงปลาที่ว่ายไปมาด้านนอกผ่านแผ่นฟิล์มใส รู้สึกทั้งแปลกใหม่และเหมือนอยู่ในความฝัน
ปลาทะเลน้ำลึกที่ปกติจะได้เห็นแค่ในโทรทัศน์ ว่ายผ่านหน้าเธอไปอย่างสบายใจ บางครั้งก็มีปลาที่ว่ายตามฝูงไม่ทันตัวหนึ่งหันมาสบตาเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันหัวแล้วว่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว
ด้านนอกร้านเป็นพื้นทะเลที่ราบเรียบ ปะการังหลากสีสันสวยสะดุดตาแผ่ตัวเหมือนพรม ตั้งแต่ส่วนลึกที่มืดสลัวทอดยาวมาจนถึงหน้าร้าน มีปลาลวดลายแปลกตาว่ายผ่านไปมา
ที่นี่เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งอย่างแท้จริง ไม่มีอะไรมารบกวนจากโลกภายนอก ทุกอย่างสงบและผ่อนคลาย ราวกับดินแดนสวรรค์ที่แยกขาดจากโลกภายนอก
ไหล่ของจิ่งอวี้ซีค่อย ๆ ผ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เธอถอนหายใจออกมายาว ๆ หัวใจที่เคยอ่อนล้าราวกับแห้งเหี่ยว จู่ ๆ ก็กลับมามีชีวิตชีวาและเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง
แม้แต่ตัวเธอเองยังแปลกใจ ที่แท้เธอก็ต้องการพักผ่อนจริง ๆ
ที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่าสภาพตัวเองดีมากแล้ว มีเป้าหมายชัดเจน มีวินัย และตั้งใจจริง ขอแค่ทำตามแผนไปทีละขั้น ก็จะได้ขึ้นไปยืนบนเวทีระดับสูงสุดของวงการดนตรีคลาสสิกอย่างราบรื่น
เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการเตรียมตัว ไม่กล้าปล่อยตัวเองให้หยุดพักแม้แต่นาทีเดียว แต่พอถึงช่วงหลัง สภาพของเธอกลับยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ ถึงขั้นเริ่มเกิดเรื่องแปลก ๆ ที่ไม่สมเหตุสมผลขึ้นมา
หมอคอยเตือนให้เธอผ่อนคลายจิตใจอยู่ตลอด แต่เธอไม่คิดว่าตัวเองมีปัญหาอะไร