เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 หลับสบายจริงๆ
โรงพยาบาลเฉิงหลาน แผนกผู้ป่วยรวม ชั้นสิบเก้า ห้องพักผู้ป่วย VIP
หน้าต่างเปิดแง้มไว้ ลมอ่อน ๆ พัดจนผ้าม่านไหวเบา ๆ
ฉินเมิ่งนอนหลับอยู่บนเตียง รู้สึกคันแก้มเล็กน้อย ตอนที่สติยังเลือนราง เธอก็เรียกออกมาคำหนึ่งว่า “เถียนคา อย่าเลียแล้ว”
“เถียนคาคือใครเหรอ?” ผู้ช่วยจ้าวนั่งอยู่ข้างเตียง ยื่นมือปัดเส้นผมที่ปลิวมาติดใบหน้าฉินเมิ่งออกไป
ฉินเมิ่งลืมตาพรวดขึ้นมา ด้วยสีหน้างุนงงของคนเพิ่งตื่น พอหันไปเห็นผู้ช่วย เธอก็ถามด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?”
จ้าวฉยงเหลือบมองเวลา “ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้วค่ะ”
ฉินเมิ่งขมวดคิ้ว แค่สามชั่วโมงเองเหรอ
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไปล่องลอยอยู่ที่ไหนสักแห่งมานานมาก แต่กลับนึกไม่ออกว่าเป็นที่ไหน
เหมือนเพิ่งฝันประหลาด ๆ ที่พิเศษมากฝันหนึ่ง