เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 หาให้ได้สักล้านก่อน!
สวี่หรูหมินป้อนปลาดิบให้เอ้อร์ซินทีละชิ้น จนในจานเหลืออยู่ชิ้นสุดท้าย ตอนคีบขึ้นมาเขาชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยังตั้งใจจะยื่นให้มันอยู่ดี
แต่จังหวะนั้นเอ้อร์ซินกลับลุกขึ้นยืน กระดกก้นขึ้นเล็กน้อย ก่อนกระโดดลงจากโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว แล้วร้องเหมียว ๆ พลางเดินเข้าไปคลอเคลียเจ้าของร้านที่เพิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างประจบเอาใจ
สวี่หรูหมิน: “……”
แมวอ้วนตัวนี้ก็มีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา สวี่หรูหมินไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าตัวเองเผลอยกมุมปากขึ้น เขาก้มหน้ากินปลาดิบ ‘ชิ้นสุดท้าย’ เข้าปาก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เนื้อปลาสีขาวราวหิมะใสเป็นประกาย ไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งกรอบทั้งหวาน เหมือนกับที่เจ้าปลากระเบนปีศาจน้อยบรรยายไว้ไม่มีผิด
เสียดายที่เหลือแค่ชิ้นเดียว แต่ข้าง ๆ ยังมีก้ามปูผัดกับซูชิไข่หอยเม่นอยู่
ทุกคำสดหวานถึงใจ สวี่หรูหมินจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้กินของสดขนาดนี้มานานแค่ไหน
ไม่ใช่แค่วัตถุดิบที่สดใหม่เท่านั้น ทั้งรสสัมผัส วิธีการกิน และสถานที่รับประทานอาหาร ล้วนทำให้เขารู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่อธิบายไม่ถูก