เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 108 ไม่ได้ตายก็ดีแล้ว
ตู้ชิงเหม่ยมัวแต่ป้อนอาหารให้แมว ไม่ทันสังเกตเลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายทำหน้างงอยู่ “อะไรนะ?”
ลู่เหยาถือจานเปล่าเดินไปทางห้องครัว พูดเสียงเรียบว่า “เมื่อกี้ประตูร้านเปิด ข้างนอกไม่ใช่ทะเล แต่เป็นที่ที่ดูคล้ายห้องหนังสือ ลูกค้าคนนั้นเหมือนจะกลับบ้านไปแล้ว”
เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจ แค่เดาเอา ไม่อย่างนั้นก็อธิบายไม่ได้ว่าเฉินซิงอวี่หายไปไหน
!!!
ตู้ชิงเหม่ยลุกขึ้น วางจานลง แล้วรีบเดินไปที่ประตูร้าน ดึงประตูเปิดออก น้ำทะเลข้างนอกยังถูกกั้นไว้ด้วยแผ่นฟิล์มใส ไม่ได้มีหน้าตาเหมือนห้องหนังสือตามที่เจ้าของร้านบอกเลย
แต่มีปลาการ์ตูนตัวหนึ่งอยู่หน้าร้าน ลำตัวสีส้มมีแถบสีขาวขอบดำสามแถบที่ลายไม่สม่ำเสมอ ตัวค่อนข้างใหญ่ ปากอ้า ๆ หุบ ๆ
มันดูเหมือนไม่คิดว่าประตูจะเปิดขึ้นมาทันที เลยทำหน้าเอ๋อ ๆ
ปลาการ์ตูนเป็นปลาที่อาศัยอยู่ร่วมกับดอกไม้ทะเล โดยใช้ดอกไม้ทะเลเป็นที่กำบังเพื่อหลบศัตรูและสัตว์นักล่า ส่วนใหญ่กินแพลงก์ตอน สัตว์จำพวกครัสเตเชียน และสาหร่ายที่อยู่รอบ ๆ ดอกไม้ทะเล ปกติจึงไม่ค่อยออกห่างจากดอกไม้ทะเลที่อาศัยอยู่ร่วมกัน
อีกอย่าง ปลาทั่วไปที่สนใจร้านขนฟูนี่คงไม่บังเอิญมาหยุดตรงหน้าประตูพอดี ตู้ชิงเหม่ยเดาว่ามันคงเป็นพวกเดียวกับฝูงปลาขี้อายที่ว่ายมาด้วยกัน เธอขยับหลบไปด้านข้าง “จะเข้ามาไหม?”