เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 เก็บเกี่ยวความรักจากมนุษย์
“ลู่เหยา ตรงนั้นมีปูกับปลาหมึกยักษ์ด้วย จะจับมาสักหน่อยไหม?” พอเก็บเม่นทะเลได้ครึ่งตะกร้าแล้ว ตู้ชิงเหม่ยก็เริ่มหันไปสนใจวัตถุดิบอย่างอื่นบ้าง
ช่วงที่กลายเป็นปลากระเบนราหู ตู้ชิงเหม่ยมีสัญชาตญาณการล่าของสัตว์น้ำติดตัวมา ทำให้เธอจับแพลงก์ตอนกับปลาตัวเล็ก ๆ กินได้
แต่ละครั้งเธอแทบจะต้องอาศัยครีบสองข้างที่งอกอยู่บนหัว ปัดปลาและกุ้งเข้าปาก แล้วกลืนลงไปทั้งตัว กินไปก็แทบไม่รู้รสชาติอะไรเลย
ทั้งที่มีโอกาสได้กินอาหารทะเลแบบบุฟเฟต์แท้ ๆ แต่กลับไม่มีทางได้ลิ้มรสมันอย่างเต็มที่ เรื่องนี้ทำให้เธอหงุดหงิดอยู่พักใหญ่
ตอนนี้พอมีร้านขนนุ่มแล้ว พอมองทะเลผืนนี้อีกครั้ง เธอก็รู้สึกไม่ต่างจากฟาร์มหลังบ้านของตัวเองเลย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ของที่เธอชอบกิน จนแทบอยากขนกลับไปไว้ที่ร้านให้หมด
“เธออยากกินอะไรก็จับไปเลย ฉันจะเก็บขยะอีกสักพัก” ลู่เหยาคิดว่าเม่นทะเลที่เก็บมาได้น่าจะพอกินแล้ว จึงหันกลับไปตั้งใจเก็บขยะต่อ ไม่ค่อยได้สนใจสัตว์น้ำชนิดอื่นเท่าไร