เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 ตรงนั้นมีบุฟเฟต์เม่นทะเล!
“เป็นอะไรเหรอ?” ลู่เหยาอยากรู้มาก
ตู้ชิงเหม่ยเห็นผลไม้บนโต๊ะเตี้ย จึงอุ้มเผิงฉือลุกขึ้นแล้วไปนั่งคุกเข่าข้างโต๊ะ “ฉันกินสักหน่อยได้ไหม?”
พอมีคนเข้าร้านแล้ว ลู่เหยาก็ไม่รีบร้อน เธอหันเดินไปทางครัว “จานนั้นฉันกินไปแล้ว คุณรอเดี๋ยวนะ ฉันจะหั่นมาให้ใหม่”
ข้างโต๊ะเตี้ยมีกล่องกระดาษทิชชูสะอาดกับกล่องใส่ช้อนส้อมแบบหมุนเปิด ซึ่งกันขนแมวเข้าไปได้
ตู้ชิงเหม่ยส่ายหน้าอย่างไม่ถือสา เธอหยิบส้อมจิ้มผลไม้สีเงินออกจากกล่อง แล้วจิ้มเมลอนขึ้นมาชิ้นหนึ่งทันที เมลอนแช่เย็นทั้งกรอบ หวาน ฉ่ำน้ำ และมีกลิ่นหอมเข้มข้น
พอกินหมดชิ้นหนึ่ง เธอก็จิ้มอีกสองสามชิ้นเข้าปากติด ๆ กัน “ลู่เหยา ไม่ต้องหั่นแล้ว แค่นี้ก็อร่อยมากแล้ว”
ลู่เหยายกโซดาลิ้นจี่กุหลาบใส่น้ำแข็งมาให้แก้วหนึ่ง แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ “งั้นดื่มนี่สักแก้ว พนักงานในร้านฉันเคี่ยวแยมลิ้นจี่กุหลาบเอง รสชาติดีมากเลย”
ช่วงกลางฤดูร้อนเป็นช่วงที่ผลไม้ในทวีปอเล็กซานเดอร์ทั้งอร่อยที่สุดและถูกที่สุด เธอเลยซื้อส่งไปที่ร้านของกินไว้เยอะมาก
ฉีเชิน เฉวียนเซิ่งจวี่ และโม่เฉิงต่างก็เคี่ยวแยมผลไม้ไว้คนละหน่อย แต่ละคนทำออกมามีรสชาติไม่เหมือนกัน แต่อร่อยทุกแบบ