เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 มุกนี้ขอขำไปอีกสิบปี
จวงเหลียงรู้สึกว่าลู่เหยาออกมาจากเกมแล้ว
ถ้าโพสต์ในฟอรัมเป็นเรื่องจริง คนที่เขานึกถึงได้ก็มีแค่ลู่เหยา ผู้มีแหวนดำ เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ แถมยังเป็นผู้หญิงอีก
จวงเหลียงพาฉีเจวี๋ยขับรถไปยังถนนย่านการค้าเก่าที่ถูกทิ้งร้างชานเมือง เขารู้ที่อยู่บ้านเช่าของลู่เหยา แต่สัญชาตญาณบอกว่าลู่เหยายังอยู่ที่ร้านอาหาร
เขายังทำใจให้สงบไม่ได้ ระหว่างทางจึงเล่าเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกับลู่เหยาให้ฉีเจวี๋ยฟัง
หลังฟังจบ ฉีเจวี๋ยยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนพูดว่า “ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอมีความลับอะไร แต่ที่นายทำอยู่เนี่ย มีสิทธิ์ถูกจับจริง ๆ นะ”
จวงเหลียง “...นายไม่สงสัยเลยสักนิดเหรอ? ฉันไปตรวจสอบมาแล้ว ปริมาณสินค้าที่ร้านอาหารแห่งนั้นสั่งเข้ามา เฉลี่ยแล้วแต่ละวันมีค่าใช้จ่ายเกินห้าพัน บางวันยังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งถึงสามเท่า แต่ไม่เคยเห็นลูกค้าเข้าไปใช้บริการเลย แล้วของพวกนั้นหายไปไหนหมด? ร้านของเธอก็ดูมีพื้นที่แค่นั้น จะเก็บของได้มากมายขนาดนั้นเหรอ? แล้วยังเรื่องอายุขัยของเธออีก คนที่ไม่เคยเข้าเกมมาก่อนกลับมีอายุขัยถึงสองพันปี แบบนี้สมเหตุสมผลเหรอ?”
ฉีเจวี๋ยยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “นายสงสัยก็ไปถามเจ้าตัวตรง ๆ สิ จะมาหงุดหงิดใส่ฉันทำไม?”
จวงเหลียง “…ถามแล้วเธอจะยอมบอกเหรอ?”
ฉีเจวี๋ย “ถ้านายไม่ถาม แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเธอจะบอกหรือไม่บอก?”