เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 ล้มในเกมสยองขวัญแล้วเจ็บด้วยเหรอ?
ลู่เหยาเดินกลับมาที่หน้าบานประตูที่เขียนว่า “ทางออก” อีกครั้ง พอเอื้อมมือไปดึงลูกบิดประตู ก็ยังไม่ได้กลับไปยังห้องเล็กๆ ห้องเดิม
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเธอคือโถงทางเดินที่ทั้งมืดสลัวและยาวเหยียด สองข้างทางเต็มไปด้วยบานประตู
ประตูที่เธอเพิ่งเดินออกมามีป้ายเลข “ศูนย์” ติดอยู่ เธอเดินตรงไปเรื่อยๆ ซึ่งเลขหน้าบานประตูจะเรียงลำดับจากน้อยไปมาก
พอเดินไปถึงเลขห้าสิบ ตัวเลขบนบานประตูก็ตัดกลับมาเป็นเลขศูนย์ทันที บานประตูเปิดออก เหล่า NPC ที่มีรูปร่างหน้าตาหลากหลายต่างพากันกรูออกมาจากข้างในอย่างเนืองแน่น
“เลิกงานแล้ว เลิกงานแล้ว! พรุ่งนี้หยุดงาน ฉันจะไปเข้าคิวที่ร้านอาหารว่าง!”
“ฉันไปด้วยๆ! อยากกินพุดดิ้งกาแฟครีม ได้ยินว่าหวานๆ ขมๆ อร่อยมาก!”
“บะหมี่เนื้อตุ๋น บะหมี่เนื้อตุ๋น ฉันจะกินสามชาม!”
จู่ๆ NPC ตัวหนึ่งก็อุทานขึ้นมา “เอ๊ะ!!! เจ้าของร้าน ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
NPC คนอื่นที่ยังไม่ไปไหนพอได้ยินเสียงก็เห็นลู่เหยาเข้าเหมือนกัน ทุกคนสงสัยว่าเจ้าของร้านอาหารว่างมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง