เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 อา ที่นี่คือสวรรค์
ไป๋หมิงเหมือนจะไม่รู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากหัวหน้า เอ๊ย อดีตหัวหน้าเลยสักนิด เขายังคงพูดคำเดิมซ้ำอีกรอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว “ผมตัดสินใจลาออกแล้ว ใบลาออกวางไว้บนโต๊ะทำงานคุณแล้วครับ”
การคัดเลือกผู้คุมแดนหรรษานั้นเข้มงวดยิ่งกว่าการคัดเลือกสนมของฮ่องเต้ยุคโบราณ จะบอกว่าคัดหนึ่งคนจากหมื่นคนก็ไม่เกินจริงเลย
ยิ่งเป็นแดนหรรษาระดับสูง ก็ยิ่งมีเกมสำหรับผู้ใหญ่ ผู้คุมเลยต้องผ่านการคัดเลือกที่เข้มงวดกว่าเดิม ต้องแข็งแกร่ง อดทน และคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด
ไป๋เจี่ยนเลือกไป๋หมิงมาจากคนนับสิบล้าน ทุ่มเทฝึกสอนมาหนึ่งเดือนเต็ม ผ่านการทดสอบในเกมติดต่อกันถึงสามสิบเกม เขาพอใจในตัวไป๋หมิงมากเหลือเกิน
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ไป๋เจี่ยนยังอวดกับเพื่อนร่วมงานอย่างชิงและชื่อด้วยความภาคภูมิใจอยู่เลยว่า ผู้คุมคนใหม่เก่งกาจมาก เป็นยอดฝีมือที่ร้อยปีจะมีสักคน
ยังไม่ทันพ้นครึ่งวัน เจ้าหมอนี่ดันจะมาลาออกเสียแล้ว
ไป๋เจี่ยนรับเรื่องนี้ไม่ได้ สีหน้าขรึมลง “ขอเหตุผลที่ฟังขึ้นสักข้อ”
ไป๋หมิงชี้ไปที่ลู่เหยา “ผมอยากไปทำงานที่ร้านเธอครับ”
ไป๋เจี่ยนมองลู่เหยาแวบหนึ่ง แล้วกวาดตามองรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจ พลางคิดว่าเปิดร้านแบบนี้นอกแดนหรรษาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ไม่ได้สนใจ เขาลากไป๋หมิงไปที่มุมแล้วกระซิบเกลี้ยกล่อม “ร้านนี้มีดีตรงไหน นายก็น่าจะรู้ว่าตัวเองเกิดมาเพื่อเป็นผู้คุมแดนหรรษา มีแค่ที่นั่นที่นายจะได้ใช้ทั้งนิสัยและความสามารถอย่างเต็มที่”