เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ทิวทัศน์ต่างโลก
แย่งที่นั่งริมหน้าต่างกันเหรอ? ดูท่าม่านจะถูกเปิดออกแล้วสินะ
ลู่เหยาเข้าใจได้อยู่แล้ว ก็เหมือนเวลาเธอนั่งรถ เธอเองก็ชอบนั่งริมหน้าต่าง พอได้มองวิวข้างทางที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว อารมณ์ก็ดีขึ้นเหมือนกัน
ร้านอาหารในโลกปัจจุบันหลายแห่งตอนเลือกทำเลก็ให้ความสำคัญกับสภาพแวดล้อมเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นวิวกลางคืนริมแม่น้ำ อยู่ติดสวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยอากาศบริสุทธิ์ หรือมองเห็นวิวทั่วทั้งเมือง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นจุดขายที่เอาไว้โปรโมตร้าน แถมยังช่วยเพิ่มมูลค่าให้ร้านอาหารได้อีกด้วย
โลกนี้ถึงจะไม่มีอาหาร แต่รูปแบบการใช้ชีวิตกับสไตล์สถาปัตยกรรมของผู้คนก็แทบไม่ต่างจากโลกของเธอ ลู่เหยาจึงเผลอผ่อนคลายความระมัดระวังลง คิดว่าต่อให้วิวด้านนอกหน้าต่างถูกเปิดเผยออกไป พวกเขาก็คงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรนัก
อย่างมากก็คงคิดเหมือนไป๋หมิงว่า นั่นเป็นภาพมายาปลอม ๆ ที่เธอใช้วิชามายาสร้างขึ้นมา
เธอเคยถามระบบให้แน่ใจแล้วว่า เป็นเพราะเธอผูกมัดกับระบบ จึงสามารถเดินทางไปมาระหว่างสองโลกได้อย่างอิสระ ต่อให้คนอื่นมองเห็นทิวทัศน์ของต่างโลก พวกเขาก็ไม่สามารถเดินทางไปที่นั่นได้อยู่ดี
นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เธอวางใจให้ลูกค้าเข้ามาในร้าน
แย่งที่นั่งกันเธอพอเข้าใจได้ แต่ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันนี่ก็เกินไปหน่อยแล้ว
ลู่เหยาหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ หยิบผ้าเปียกบนโต๊ะเตรียมอาหารมาเช็ดมือพลางเดินเข้าไปในร้าน “ฉันเข้าไปดูหน่อย”