บทที่ 308 เรียกเขาว่าคุณสี

บทที่ 308 เรียกเขาว่าคุณสี

เมื่อหยวนหัวเหลือบไปเห็นอาเจินที่มีผมสั้นเหมือนกันเข้ากะทันหัน ด้วยความที่ยังผวาจากลูกเตะสะเทือนเลื่อนลั่นบนเวทีประลองไม่หาย เขาจึงนึกไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นหรงหลิงจนสะดุ้งสุดตัวและถอยกู่ไปข้างหลังถึงสองก้าว

จากนั้นพอได้สติ เขาก็เหลือบมองไปข้างหลังอย่างร้อนตัวเพราะกลัวว่าจะมีใครเห็นท่าทางน่าขายหน้าของตัวเอง

ทว่าต่อมาเขากลับเดือดดาลขึ้นมา ทั้งโมโหปฏิกิริยาอันน่าอับอายของตัวเอง และขุ่นเคืองความเสียมารยาทของอีกฝ่าย

ถึงกระนั้นนิสัยอันมืดมนก็ยังคงมีชัย หยวนหัวสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่กี่ครั้งเพื่อข่มเพลิงโทสะไว้ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องมีเบื้องหลังที่ตนยังไม่รู้แน่ จึงชะลอฝีเท้าลงแล้วค่อยๆ เดินตามไป พลางใคร่ครวญว่าจะตัดใจดีหรือไม่