บทที่ 309 วันเกิดของอ้ายนี

บทที่ 309 วันเกิดของอ้ายนี

“เซี่ยเซี่ย!” ชูอวิ๋นเผิงเห็นลูกสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อไคลและฝุ่นควันก็คลี่ยิ้มกว้างออกมา

ชูเซี่ยมองรอยตีนกาที่หางตาของพ่อเวลาที่ยิ้ม ในใจพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา จึงรีบก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอี้ยวตัวหลีกทางให้พ่อเข้ามาในบ้าน

หลังจากเปลี่ยนชุดจิงโจ้ที่มีกลิ่นเหงื่อออก ชูอวิ๋นเผิงก็รีบไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว พอเขาเดินเข้ามาในห้องนอนใหญ่ กับข้าวอันอุดมสมบูรณ์ก็ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กเพียงตัวเดียวในห้องเรียบร้อยแล้ว

“พ่อคะ มื้อเย็นวันนี้หนูเป็นคนทำเองเลยนะ~”

ชูอวิ๋นเผิงไม่พูดพร่ำทำเพลง นั่งลงก็เริ่มลงมือกินทันที จากนั้นก็เอ่ยปากชมไม่ขาดสาย “อร่อยมาก ฝีมือทำอาหารของเซี่ยเซี่ยพัฒนาขึ้นเยอะเลย!”