บทที่ 146 ผมชอบพอคุณมาก

บทที่ 146 ผมชอบพอคุณมาก

แสงไฟหน้ารถส่องประกายพร้อมกับเสียงยางบดเสียดสีผิวด้านล่าง รถเฟอร์รารี่ "ชุนเสวี่ยหม่า" ค่อยๆ เคลื่อนเข้าจอดเทียบในช่องจอดรถของลานจอดรถชั้นใต้ดินเยวี่ยอิ๋งฝู่

สีว่างจอดรถเรียบร้อย กำลังจะช่วยเธอยกข้าวของที่ซื้อมาจากการช็อปปิ้งลงจากรถ แต่กลับเห็นแม่สาวน้อยนั่งมองเขาเงียบๆ ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนมีคำพูดอยากจะเอ่ยแต่ก็กลืนกลับลงไป

เขาจึงดับเครื่องยนต์เสียเลย แล้วหันไปมองใบหน้าสวยประณีตงดงามดวงนั้น

"เป็นอะไรไปน่ะอ้ายนี มีเรื่องอะไรจะบอกผมงั้นเหรอ"

ฟันขาวสะอาดดุจไข่มุกของอ้ายนีกัดริมฝีปากล่างสีแดงระเรื่อเบาๆ เธอทัดปอยผมสยายที่ทิ้งตัวข้างแก้มไว้หลังใบหูด้วยความประหม่าเล็กน้อย

เมื่อตั้งสติได้ ในที่สุดเธอก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลกลัวความผิดหวัง