บทที่ 147 ทำความดีไม่มีวันได้ดีจริงหรือ?

บทที่ 147 ทำความดีไม่มีวันได้ดีจริงหรือ?

สีว่างถอนหายใจออกมา แล้วเดินตรงต่อไปข้างหน้า

เมื่อเห็นว่าตาแก่คนนั้นยังพอร้องโอดโอยคร่ำครวญได้ ก็นับว่าโชคดีที่หัวไม่ได้รับการกระทบกระเทือน

มีรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสามสี่คันทยอยแล่นผ่านไปข้างๆ แต่ไม่มีใครหยุดดูคนเจ็บเลยสักคน ตรงกันข้ามกลับรีบเร่งเครื่องหนีราวกับกลัวจะซวย แล้วบึ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

สีว่างไม่ได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรมเพื่อมาตัดพ้อว่าศีลธรรมเสื่อมทรามหรือจิตใจคนเย็นชา สังคมยุคนี้ก็เป็นแบบนี้ คนที่ต้องมารับเคราะห์เพราะทำดีมีมากเกินไป ทุกคนจึงย่อมหลีกเลี่ยงเป็นธรรมดา

หากไม่ใช่เพราะตัวเองเตรียมการไว้ล่วงหน้า เขาก็คงไม่ยอมเอาตัวเข้าไปเกือกกลั้วกับน้ำขุ่นนี้เช่นกัน ขืนพลาดพลั้งถูกโคลนสาดเปื้อนตัวขึ้นมา อย่างไรก็น่ารำคาญใจอยู่ดี